پرتگاهی در مه

عبور

partga — Wed, 30 Dec 2009 12:07:18 GMT

شب بود ماه پشت ابر بود که از تپه سرازیر شدیم ..نزدیک بیشه در به هم خوردن استخوان نیزار از هم جدا شدیم

من به دهان دره ایی رسیدم که دیواره اش انگار تا آسمان کشیده بود .تازیانه ی باد از تنگه ی روبه رو به روبه ... که انگار از دهان اژدهای افسانه ها به تنم می خورد ..آب رود تا کمرم بالا آمد ..دستم را از سرد ی آهن به سمت قنداق اسلحه عقب بردم ...باز یا بسته بودن چشم د ر سیاهی این اعماق بی تاثیر بود ..

می لرزیدم نیمه ی سرد تنم را که از آب بیرون بود به پیچاپیچ سرازیر دره سپردم ....گرمی تمام سالها .وخاطرات را در وجودم مرور می کردم ..شاید ثانیه های آخرم بود ..از خاطرم گذشت که حتما حکایت ا ینجا را شنیده ام ..مردمانم را با تمام روایتشان به یاد آوردم

..ها ..در کافه برزان بود .. که اهالی روی تخت دور تا دور عه تا حلقه می زدند تا از در ه ی پلنگ بگوید

عه تا دست به سبیلش می کشید :من مردم وباید جانب حق را بگیرم ....ماپسر عمو بودیم هردو عاشق روناک ....

هیوا شرط گذاشت :بیا مردانه به حق برسیم اگه بردی من پامومی کشم واز این دیار می رم

وگرنه باید قبول کنی روناک مال منه ...

شرط آنها شکار پلنگ همین دره بود ...هیوا گفته بود با هم می ریم هرکی نزدیک شد.ودست در خون پلنگ زنده برگشت روناک ..آهوی آبادی او.....

تنم مثل سنگ های زیر پایم سرد شده بود پاکت خیس سیگار را ..کبریت را در آخرین تقلا بیرون کشیدم به دیواره خوردم از دستم افتاد ..وجلوتر از من پیچ ها را دور شدند ..

آنها با هم همین مسیر را آمده بودند نمی دانم کجای این دیواره لانه ی پلنگ بوده ..عه تا می گفت تا چشمم به بچه ها افتاد میخکوب ماندم دیگر زهره ی نزدیک شدنم نبود ..این هیوا بود که از دیواره بالا رفت فریاد زدوآوایش در کمرکش پیچید...پلنگ را از بچه ها فاصله داد ....که در یک جهش پنچه ی پلنگ ..تفنگ هیوا را به دره پرتاب کرد وسینه اش را خون آلود ..

اما هیوا کمر پلنگ را گرفته بود مثل دو مرد روی هم غلط می زدند ..که هیوا خنجر را کشید..شکم پلنگ راتا حلقش .. دوشقه انداخت و خون فواره زد تا رود...

هیوا همین مسیر را سربالا با تنی خون آلود به سمت دهانه آمده بود ..

.. با مرور نام او دلم گرم شد ..به یا د بچه هاافتادم .. که بعد از بیشه آنها از کدام مسیر .....

ما باید ماموریت را به درستی انجام دهیم ..واین رود باید مرا به دهانه می برد تا گردنه های بعدی را قبل از غروب فردا می رسیدم

چشم هایم داشت از تاریک شبی طولانی به سپیدای برف گرفته گردنه ی روبه رو می خورد ..پاهایم به خاک خورد ..آب از تنم ..از اسلحه.. به سمت رود برگشت و..مژگانی از طلای خورشید به سرنیزه تفنگم ..به آیینه ی که علامت ما در نور ..به تپه ها ی دور خورد و...صدای شلیکی از دور.. زندگی یارانم را اعلام کرد

پسر می شوم بر علیه

partga — Fri, 11 Dec 2009 12:47:18 GMT

..کسی نمی داند از کجا؟..وچطور شد که آنها..... (برای زهره)

در یک صبح پاییزی که ما بچه های قد ونیم قد .. زیر تازیانه ی باد واحتمال آوار... راهی دره ی

پایین دست آبادی بودیم :هیوا ازپارس دیشب سگ ها ..از آمدن غریبه ای در نیمه های شب خبر می داد

ساعت از نه گذشت آقای سیدی از کلاس درس می گفت از اینکه یک روز جنگ تمام می شود

..وما می توانیم مثل همه زیر یک سقف باشیم .در کنار هم ...

زنگ جغرافیا بود در باره ی شمال می خواندیم از شالیزار.وچهار فصل بارانی آنجا ..

یکدفعه سرها چرخید به سمتی که مردی تا پای تخته کنار آقای سیدی ایستاد:

انگار چناری روی ماسایه انداخته بود.. روبه معلم دست دختر را رها کرد :من توفیق ..دخترم زهره

می خوام چن وقتی اینجا درس بخونه تا..

زهره سرش را بالا گرفت تا جای خودش را ..یا شاید می خواست دریک نگاه همه را ببیند

از بین بچه ها گذشت تا کنار من که همیشه تکیه ام به تخته سنگ دره بود ....

چیزی درون من شکل می گرفت ..یا نه انگار داشتم شکل چیز های درونم را می دیدم

روزها می گذشت را ه خانه را کنار من ..زیر نگاه دختران کلاس .وحرف های هیوا..را ه می رفت

ما چیزی نداشتیم که با آن فخر بفروشیم تنها افتخار ما میدان خاکی وسط آبادی بود که گاه روزهای امن ..وبی گاه دراین معرکه ی کوچک همه را به تماشا وادار می کردیم

هیوا کاپیتان تیم مقابل بود از کودکی در بازیها به بچه های ما می باخت چیزی مثل چاقو در چشمهایش برق می زد

قرار یک مسابقه ی رسمی گذاشت می گفت این بار داور می آرم ..میدون و خط کشی می کنم ..

نشونت می دم کی برنده س

فصل داشت به سپیدی برف ..به کوچ پرنده ها به سمت گرمسیر می رسید ....

در راه خانه بودیم که باران گرفت زهره برای اولین بار صدایم زد :محمد..من...من..دستش را روی صورتش گرفته بود نمی دانم زور اشک بود یا قطره های باران که نمی گذاشتحرفش را تمام. ......

آن روز خیس باران ..واشک ..به خانه رسیدیم ..دیگر نه هراس خمپاره قلبم را ..نه چاقوی نگاه هیوا دلم را..ونه حرف مردم آبادی ..

انگار اقیانوسی از کلمه ..وکشوری از چشم های زهره در من می وزید

یک روز قبل از مسابقه بود زهره دستم را روی صورت خود گذاشت روی سرخی گونه ها ..روی خیس اشک هایی که خلاصه ی غربتش بود

گفت محمد :من چن روزه دارم تماشا می کنم ضعف تیم شما دروازه بانه ... مجتبی مال این مسابقه نیست من ..من ..نمی گذارم به هیوا ببازی

خودم قول میدم نذارم یه گل ..حتی یه گل ..از هیوا بخورم ...اصلا به مردم چه مربوطه ..

من از فردا پا به پای تو پسر می شم بر علیه هیوا ..بر علیه مردم ..بر علیه خمپاره ..بر علیه .....................

دیوار

partga — Wed, 25 Nov 2009 08:28:18 GMT

مانده ام !

که این دست

برید

یا چاقویی که قرار بود

سیب را

میان چشم هایی قسمت کند

که عشق

مفهوم بسته ایی دارد

هر دکمه را که باز کنی

یا آتش است یا

صدای فروریختن جهانی از دیوار

با همین خیال

partga — Wed, 11 Nov 2009 14:15:38 GMT

....وبعد فهمید که به دنیا آمده .فهمید چند سالی کار هایی که انجام داد ه که اصلا ندانسته برای چه ..وبه چه منظور .....به روز هایی فکر کرد که زیر باران در صف های طولانی با مشت های کوچک وگره شده با یک دست درود ..وبا دست دیگرش مرگ فرستاده

درود بر ...مرگ بر ...به یادش آمد در کتابی که قرار بود یار مهربان باشد دارا انار نداشت ..وبابا آب داد تا جایی که آب همه برد ....فهمید دنیا طوری تقسیم شده که بعضی جاها گل نمی روید باران نمی بارد .واین جغرافیاست ..فهمید دنیا همین طوری ست .بستگی به این دارد که در کجای آن زیر سایه ی کدام خدا...با کدام زبان .....

با همین خیال ها فکر کرد بی اختیار آمدم اما می توانم مرگم را خودم رقم بزنم ...یک بار به این اندیشید که بهترین را ه این است که تنها شاهد باشم .وتا زنده ام در مشاهده ی دنیا بکوشم تا جایی که حتی در این را ه مرگم را رقم بزنم ..اما بعد فهمید تماشا برایش هیجان یک عمل انجام شده را ندارد ..دوباره به اسطوره ها فکر کرد به رسولان اندیشید به این که نامش بماند یا نه حداقل مثل آنها بمیرد بعد فهمید عملی که انجام شده تکرارش صفای یک چیز کشف نشده را ندارد ...

با همین خیالات تمام الگوهای تاریخی تا به امروز را مرور کرد تمام مربوطه های به بشر را در تخیلش دور زد . به سقراط اندیشید ..به بودا ..به نبودها ..به تمام مکاتب ..ومشایخ ..اما با هیچ یک از این ها نتوانست چه طور مردنی را که برایش مفهوم ..ورسالت باشد بپذیرد

..وبعد خود را به جای عوام ..به جای اشیاء به جای هر چه آفریده فرض کرد ..وبرای تک تک تصوراتش هم چه طور مردنی را در خیالش دور زد

اما او فقط فهمید که به دنیا آمده است ..وهر چه حواشس به هستی باشد باز نمی تواند مرگ را آنگونه که باید....همچنان که نتوانست زندگی را آنگونه که باید...

...منظور ما

partga — Sun, 16 Aug 2009 15:10:18 GMT

....,و بعد ما را كود كاني در معرض قرن ...حوالي دهكده ايي دور از امروز ..چشم در چشم مادر ان سادگي ..مادر ان زخم .ومرام كه قرباني نگاه مرداني آميخته از اسب وتفنگ كه هيچ گاه سربه زير ي مريم را در هاله ي شبنم ..سحر نديدند ..وما كودكاني در كنار آهن در لالاي ستيز ه ..و مهر ...چشم انتظار پدراني از كوهسار.... به خواب نرفتيم ....وروي دست برهنه ي تيغ در جشن قرباني سال باران ..وخون ..گاهي دشت شديم براي بال كبوتر ...وگاه ديگر نگاه به دنبال پرستو..وهر از گاهي چيزي درون ما حيرت مي كرد كه دورهاجايي ست كه اين همه بال ...اين همه درخت اين همه دست به آنجا مي گردد در پي چيزي كه درخت قد مي كشد تا...كه نگاه زل مي زند تا ..كه پا مي رود تا..

اما ما به دنبال همان چيزها ..يا همان جاهايي كه آدم از اول تا اين همه قرن تا ابد به دنبالش بوده ..وهيچ نمي دانستيم كه هنوز هيچ كس آن را نيافته ..و...با همين خيال به را افتاديم تپه ها را به سوي شهر سرازير شديم ..از نام خود گريختيم تا چيزي شويم كه در هستي ما مي رفت ..به همديگر خيره شديم كساني در شهر رويشان را از ما گرفتند كساني لبخند زدند ..وكساني پشت شيشه هاي سياه اصلا چشم ما به چشم آنها نيفتاد ...آنها بسيار بودند ما چند تن بوديم ..ودر بسياري آن همه چشم ...در گوناگوني آن همه معنا در مانديم تا جايي كه همديگر را گم كرديم ..واصلا چشم هاي ما ..نگاه ما ...دنياي ما در شلوغ شهر گم شد ...مي شنيدم كه كساني مي گفتند زندگي همين است كافي ست از دست از سر خودت برداري ..تو هم مثل همه آدمي ...ومن آدم بودم كه در كتاب ها دنبال چيزي كه در دلم بود ....وبراي چيزهايي كه نمي دانم كجاي وجودم به كلمه برخودم كلمه ها هم مثل چشم ها ..وهم مثل رنگ ها ..وهم مثل نگاه ها ..وهم مثل همه هر يك ما را به جايي برد كه آن چيزي كه دلم مي خواهد دورتر شود ....اين بود كه آن چيز در آغاز كوچك دل ما بزرگ شد .... گيسو از كلمات مولوي گرفت ....وبوي زلف ..يارش كه پيچيد در شهر ي از حافظ ..هشدار كه نپيچ ..ببين اين سرهاي بي جرم ..وجنايت را .. ..ما را به صحرا بردند مجنون معطل كوير هاي بي ليلا .....وگاهي در طواف تيغ ..وجنون عشق مي باريد ..وبه بسطام مي زديم ..وكسي نبود اما كسي نديد اما ...اخر كسي نبود كه ببيند اصلا نمي دانستيم ما درد چه كسي را گرفته بوديم كه بدانيم كدام يك از اين همه كس است ....اما هر چه بود غربتي بود كه دل ما را مي برد كه برويم ...ورفتيم از درون تا جايي كه شب هايش هنوز هم هزار ها شب ديگر را درپي دارد ..واز شهر تا جايي كه ما حتي از ذهن مادران ...از دل پدرانمان رفتيم ..تا شهرهايي كه آدمهايشان در طرحي عجيب قبول كرده بودند كه جايي نروند ..وهمان جا مثل آدم به پيشه هاي خود عشق مي ورزيدند..و...راستي گفتم عشق ..اما باور كنيد ما هنوز معناي اين عشق را كه هيچ حتي معناي خود از اين همه رفتن را هم نفهميديم براي همين است كه گاهي براي فهماندن منظورمان دست به كارهايي مي زنيم كه اصلا ربطي به منظور ما ندارد مثلا يك بار هيوا در تاريكي ...درست وسط شهر فندك كشيد...گفت اين شهر چراغ مي خواهد اما آتش همه را گرفت او نمي دانست اين خانه ها بارو.تي اند......يا اميد كه هيشه مشتي پر از چيز هاي مختلف داشت ..وهر جا مي نشست بساطش را بيرون مي ريخت ..ومي گفت ببينيد آ....فرينش مثل همينه .مثل اين چيز ها كه ربطي به هم ندارند .اما با همند......وهمه مي گفتند: ديوانه ...ديوانه .....يا من ..كه چند سال تمام حرفم از همين مرز ..از همين مرز بان ها ...بود ..كه باران را ببين چگونه از سيم عبور مي كند ..از شانه ي درخت ها مي گذرد ..ببين اين مرز ها فقط براي محدوده ي آدمي مرزاند...وهر از گاه مي رفتم ..ورفتم تا جايي ...تا جاهايي كه بي هيچ مرزي ..مثل باران ...از شانه ي زاگرس عبور كردم ....ورفتم ... تا جايي كه گيسوي عرياني را در باد بو كشيدم ..كه عكس رخ يار را تا سينه در شراب ديدم .. اما . منظور من اينها هم نبود ...اما اينجا هم نيست ... ..اصلا چيزي نيست كه بگوييد طلب از گم شدگان لب دريا مي كرد .......اصلا گفتم كه ما هرگز نمي توانيم ..منظورمان را برسانيم ..اصلا اين نوشته ها هم منظور من نيستند مثل كارهايي كه همه مي كنند تا چيزي را به كسي يا كساني بفهمانند ..اما ....

فرشته

partga — Thu, 16 Jul 2009 14:05:18 GMT

آن روزها دست های پدر به راه بود ..ومزرعه ای ما در عمود افق..باغ از سپیدار کنار چشمه

تا درخت های گیلاس ... پر از شاخه ..وشکوفه ..وتاک .سبز بود....وما چند خانوار دور از آبادی پشت تپه ای کنار چشمه ..وکبوترانی که رنگ چشم های مار ا به خورشید باختند.......................ومن ...من..وفرشته دزدکی دور از نگاه پدر که سرد بود ..وانگار بارانی بر بی پایان سال..من ..وفرشته زیر الوار ها خانه ای داشتیم..دست من وباد هر بهار به نوازش گیسوی فرشته ..وشکوفه ها ی گیلاس بود

یک روز که فرشته هوس چیدن گل محمدی کرد .ودستش به چیدن گل کوتاه بود از بالا انداختم یکی در یقه ی گشاده ی فرشته افتاد سرخ شد من خندیدم ..سرخ شد مثل انار ...مثل نار

روزها گذشت دست های پدر تعطیل شد ..ما بزرگ شدیم وآواره ی شهر ................من برای

کار راهی شدم ..وفرشته برای زندگی

حالا در همین خیابان دستفروشم ..وهر روز چشمم به فرشته که دست دردست شوهرش از کنار م می گذرد..نگاهم که می کند محکم آستین شوهرش را می چسبد...من محکم تر چرخ دستی را

او می خندد من سرخ می شوم مثل انار ...مثل نار .....

اين روزها

partga — Sun, 21 Jun 2009 07:30:18 GMT

...وبعد ديده به دنيا گشودم ..ونگاهم به سقفي افتاد كه هرروز از لاي تير ها و.الوارهاي چوبي يك دسته گنجشك ..وپرستو.... پهلو به پهلوي مار هر روز را در اضطراب تخم مي گذاشتند ..وانگار لانه ي آنها در گودي چشم من بود كه يك روز مار تخم گنجشك را مي بلعيد ..وروز بعد جوجه ي پرستو را....دستم به جايي نرسيد... گاهي گلوي پرستو مي شدم از داغ..و...هر از گاه ويران ويرانه ي گنجشك...پدرم مي گفت:نترس اين چيزها در دنيا اتفاق مي افتد وبايد عادت كنيم اين اضطراب راقد كشيدم تاكلاس درس كنار كتابي كه هي گفت يار مهربانم ونگفت چرا در قانون جنگل اينقدر پرستو را ظريف..گنجشك را كوچك كه از گلوي مار ...................... نگفت چرااين همه اضطراب را در دنياي كودكانه ي ما ..چرا...كنار همين يار مهربان ..چرا.خمپاره كمر اتاق رادونصف كند ..وبرادرم در نيمه تاريك اتاق آوار شود..ونگفت چرا دختر همسايه بگويد : تو سواد داري قلبم را در اين پاكت پلنگي بپيچ ..وبراي محبوبم به خط مقدم بفرست...راستي يار مهربان نگفت از اضطراب ..وآژير .....وچرا؟ ما در دره هاي داغ كتاب را باز كرديم ....وآن مرد در باران نيامد..زير زوزه ي تركش ..وشيون مادران در باد چرا پروانه اي از وسط كتاب من پريد . چرا؟.من تنها من به دنبالش به كوچه ي خيام پيچيدم ..از همه گم شدم..........و......چرا......................

................... اين روزها هر غروب كه باد..... غبار عراق را..وديارهاي دور را..... از سيم هاي خاردار ..واز مرزبان ها ..راستي گفتم مرز بان ها كه برادر ان ناتني من اند از مادري به نام سيم خاردار...

... آري باد غبار را كه نمي دانم گرد شده ي استخوان برادرانم از دوران دور را كه همين باد يك روز آنها را به دياري دور ...به عراق...حالا دور زده ..ودوباره گرد آنها را روي خاك مرده ي پدرانشان ..روي صورت پير مادران ...وروي دست فراموش محبو ب شان ..و... راستي اين غبار گيسوي فراموش ..باستاني كيست كه شهر را هر از گاهي مي گيرد..و..اين غبار ..شايد اين غبار تكه ي فراموش ..گرد پوتين هاي آشيان عقاب شده ..وشايد غبار تكه هاي شعر سعيد كه در لاي پاكت ها به دشت مي پراكند..امروز طول اين خيابان را تنها سيگار دود مي كند در غبار تا به ياد بياورد شكل قديم حاج ملهم را به ياد بياورد پاكت هاي پلنگي را ..بوي دختران همسايه را در بادرا..و... ...

اين غبار چه هر غروب در انارستان گل هاي سرخ انار را مي پوشد مثل سينه هاي كه در آتش ..خون ..وگلوله در خاك مي پلكيدند ....واين غبارخاكستر باستاني دنياي كوزه بر شانه هايي ست كه در راه چشمه از معشوق گم شدند ..وحسرتشان در باد روي شهر ..را ..روي انار را ..روي دل مارا .. روي دست شاعران را مي گيرد ..وتا آينه هم ..................................

دعای نیزار

partga — Sat, 06 Jun 2009 06:20:18 GMT

در ست مثل ابر

که نمی دانم دختر آسمان یا دریا..

پسر مزرعه ایی شدم

که آبیار بیشه بود

محصولم از نی سوار ی..ومترسک

همین که

توی پیراهن ام از یال اسب ..بال پرنده ..ونعل نقره

گوشه ی چشمم از بوریا

تا هی برهنه روی برهنه

زخم آدمی را

آتشم این بانگ نای...و

* نیست باد که شعله لیموهای روبه رو را انار کند

. .وهر که این باد را به شمال برد

تا باران از لوت نگذرد نیست باد

*آتش است این بانگ نای ..ونیست باد هر که این آتش ندارد نیست باد(مولوی)

پایان سی فصل از انار

partga — Sat, 23 May 2009 08:37:18 GMT

..و ازبی پایان دستی که بر گناه شستی

خاک تا در خت قد می کشد

آب تادختری چاقو نشان

..شهر را برپاشدی وضامن کشیدی

با یک دست لب می بری... .وبادست دیگرت انار ..

حالاخون در خون است و..

برهنه های چشمم

در سفری سرخ

رو به اعماق تن ات خود را

به آشفته ی گیسوی موج

می ....

زن...

ند...

پرچم انار

partga — Fri, 08 May 2009 16:18:18 GMT

...وبرکه چشم گشود...بچه !

چه فرق دارد پرچم ..يا انار ..

دررابه ديوار خورد وپسر شد..م

كتاب گفت :يار مهربانم...و

چشمم به بار سارا كه انار ....

خودم كنار نرده خبردار درخت...
ایستادم تاصداي يا ر.. ..قار.شد.و قار ...جار ..و...

شهرداري شاخه هاي سد معبرم راتیغ...

ستاره بر شانه ها گلوي كلاغم راخون...

از روي پل ..سارا با امید...

انقلاب تا تجريش را ..در هواي انگليس ...دروغ مي گويد..و..

من پرچم را از لاي جيغ سياه چرخ... تا دماوند ..

به جایی که سرد از بی انار..

..پرتگاه..را به آغوش....خدا ..س

و...

ط...

می ..

ک..ن

...م...