در ست       مثل ابر                  

     که نمی دانم دختر آسمان       یا دریا..

       پسر مزرعه ایی شدم 

         که آبیار بیشه بود

       محصولم از نی سوار ی..ومترسک

             همین که

     توی پیراهن ام از یال اسب ..بال پرنده ..ونعل نقره

       گوشه ی چشمم از بوریا

     تا هی برهنه روی برهنه

      زخم آدمی را

       آتشم این بانگ نای...و

 * نیست باد که شعله   لیموهای روبه رو را انار  کند

.     .وهر که این باد را به شمال برد

       تا باران از لوت نگذرد نیست باد

*آتش است این بانگ نای ..ونیست باد               هر که این آتش ندارد نیست باد(مولوی)