رنگ روي رنگ به سیاهی ریخت و

        در فراموشی  یاد

      کسی  از باستان تا پشت  در هايي

      كه ما را بسته

        نزدیک آمدوبه  دنبالش در اين اتاق

      ساز از پرده    پرند ه از روي سيم

      شکسته ی گلدان ازشیشه 

       تا پشت بامهای شهر

       بالای حیاطی  که کودکان همبازی

        همدیگر را عاشق و

        تا خانه ی آخر در تاریکی

          صدایی از پشت شهر ما را مي خواند كه :

        آبها از همین دشت به اقیانوس می روند

                     از همین دشت